ایران ما

کشور ما ای زمین پر گهر مهد دانش راستگویی وهنر
اسمان زندگیت بی ابر باد کار تو غمخوارگی و صبر باد
دشمن اندر خانه ات بیمار باد دوستی با تو بسی بسیار باد
خائنین خاک تورا بفروختند هم به اتش سینه ات را سوختند
نعش یارانت همه بر دار شد سینه پاکشان به خنجر پار شد
جرم اینان چیست جز مهر وطن جز وطن اینان نگویندت سخن
چون وطن خواهند اینان کافرند نی چو این پستان که سر در اخورند
جرم اینان است وطن خواهی کنون نی دروغ و دشمنی جهل وفسون
پاره کرده جسم تو ایران ما هر کسی کامد بگرد خوان ما
هم جدا کردند ز تو افغان تو ترکمن تاجیک با فرغان تو
گاه افغانت جدا شد گاه داغ گاه نخجیرت تباه شد گاه راغ
نی جیهونت بماند نی ماوراء نی سیحونت بماند ونی سرا هر کسی کامد تورا واپس نهاد مرگ بر این زندگانی مرگ باد کشور ایران چراویرانه گشت مکمن اهریمن بیگانه گشت
چون که ما بیگانه را بنشاندیم دوستان را از بر خود راندیم
دشمن اخر کی نهد بر جای دوست هرچه فتنه زاید اخر زان اوست
نیست اینان را غم این اب وخاک این زمین لاله گون ایران پاک
چون که اینانند اسیر خوی ورای نی خواهان تلاش و کار وسعی
ننگت ای ایران گر یکبار باز سوی این دیوان بری اخر نماز
نیستند این روبهان جز دشمنت پاره خواهند کرد رخسار وتنت
نی هنر ماند به تونی فرهی نی شکوه وعزت وشادی بهی
رفته از ایرانیان نک ابرو عزت وازاده گی فر و شکوه
پرکشید ازادی از این مرزبوم لانه کرده جای او بومان شوم
بهر ازادی همه در جستجو خانه خانه کوچه کوچه کوی کوی
لیک استبداد اینجا لانه ساخت ادمیت هم در این جا رنگ باخت
هست ازادی حق هر بشر زندگی زازادگی دارد ثمر
زندگی ز ازادگی معنی گرفت در اسارت زندگی کی پا گرفت هست استبداد ننگ هر بشر مایه خواری وذلت فقر وشر
هر کجا کین دیو انجا لانه کرد خانه انقوم را ویرانه کرد